Column van Liesbeth Kleuver

Drie jaar geleden gaf een collega mij een dvd met opnames van musicaluitvoeringen. ’Om je een idee te geven wat wij hier op school gewend zijn, want jij zorgt voor het decor’. Zo hielp hij mij als nieuwe collega op weg. Nieuwsgierig bekeek ik wat er op stond: mooi decor, prachtige kostuums en schmink, de kinderen zongen heel goed en de teksten werden keurig geïntoneerd, maar…

Het duurde even voor het tot mij doordrong wat er ontbrak: spel! De kinderen liepen om beurten voor hun claus naar de microfoon en daarna terug in de rij. Ik keek naar een prachtig gekostumeerd hoorspel.
’Kan niet anders, want zonder dat is het niet te verstaan,’ zei mijn collega bij wie ik dit voorzichtig aankaartte. Maar het kan natuurlijk wel anders en dat gebeurt inmiddels ook, vooral dankzij onze nieuwe conciërge die zowel licht als geluid voortreffelijk regelt.

Bij de musicals wordt nu gespeeld, door enkelen zelfs heel goed, maar nog niet alle kinderen durven. En dat is niet zo gek, want voor drama heeft onze school geen leerlijn. Alleen leerkrachten die zelf affiniteit met het vak hebben, geven incidenteel een les. En de komende jaren is het opzetten van een leerlijn drama geen speerpunt.

Maar toen ik van ‘een kennis van …’ het aanbod kreeg voor een workshop theatersport in de bovenbouwklassen, greep ik die kans natuurlijk. En ik kon het ook niet laten om in mijn pauze even een klas binnen te glippen om een stukje van de les mee te beleven.

Het ‘moordspel’ dat ik zag, doen collega’s ook wel eens in hun klas. Maar deze dramadocent Arthur pakte het heel anders aan. Geen aanwijzingen vanaf de stoel achter het bureau en het spel op twee vierkante meter voor het bord, maar de tafels aan de kant en de docent actief in de kring. Moeiteloos kreeg hij de kinderen in beweging – de meeste dan. Want hoewel Nadia dapper haar vinger opstak om mee te doen, ging de opdracht: beroep - clown, plaats - wc en wapen - een hamer haar toch iets te ver.

Om haar bij het beroep clown te helpen, stak Arthur zijn handen in de lucht, trok een komisch gezicht, waggelde door het lokaal en struikelde geweldig over zijn zogenaamd te grote voeten. Aarzelend deed Nadia mee, maar ze kreeg al gauw steun van Tom, die Arthur in al zijn beweging perfect imiteerde. Leuk, de pias uithangen! Toen Marjolijn onwetend binnenkwam en er aan haar werd gevraagd welk beroep hier werd uitgebeeld, antwoordde ze bloedserieus:’Eh, ik denk een dramadocent!’

Ja, aan spel moet nog gewerkt worden, maar kijken kunnen de kinderen bij ons op school prima. Collega’s hebben trouwens ook goed gekeken, want in de koffiekamer klonken na de gastlessen enthousiaste geluiden:
‘Eigenlijk zouden we hier veel meer aan moeten doen …’
JA!