Column van Liesbeth Kleuver

‘Ik vind die het mooiste!’ Terwijl hij zijn jas ophangt wijst Stijn naar een van de linoleumafdrukken op het prikbord. ‘Of die met die twee uiltjes!’, zegt Anna. Ook zij kijkt aandachtig naar het prikbord boven de kapstok van groep 6, waar ik door plaatsgebrek ook wat werk van groep 7 heb opgehangen. Stijn knikt bevestigend en zegt dan nadenkend: ‘Ik snap niet hoe het kan: kijk, deze uilen zijn hetzelfde, maar bij die ene ‘tekening’ is de uil zwart en bij die andere wit.’ Ik kan ook Anna’s hersens bijna horen kraken. Aarzelend zegt ze: ‘Misschien is het ene met witte verf en het andere met zwarte verf afgedrukt?’ Stijn denkt van niet. Volgens hem is het met een andere techniek gemaakt dan ‘onze dinosauriërs’, maar het ruikt naar dezelfde inkt. Om zijn waarneming te controleren loopt hij naar de kartonafdrukken van zijn klas en snuift nadrukkelijk. Dan ziet hij mij staan: ’Juf, hoe …?’

Om vijf voor half negen, nog voor de lessen begonnen zijn, zijn Stijn en Anna aan het leren. Ze doen precies dat waar ik in mijn lessen van maar 45 minuten per week veel te weinig aan toe kom, namelijk reflecteren op eigen en andermans werk. Ik heb er niets anders voor gedaan dan het werk netjes tentoonstellen. Kinderen zijn nieuwsgierig, kijken goed en becommentariëren voortdurend wat ze zien. En gelukkig meestal met respect voor elkaars inspanning.

Ook aan receptieve beeldende vorming besteed ik te weinig tijd, maar op de prikborden in mijn lokaal hangen wel altijd gelamineerde kunstkalenderplaten. Er gaan weken voorbij zonder dat een kind er aandacht aan lijkt te besteden, maar de afbeeldingen worden wel gezien. Dat merk ik als Rianne tijdens haar klassendienst onder het vegen vraagt: ‘Juf, dat is toch Het meisje bij het venster van Rembrandt?’ Dat klopt en ik vraag haar hoe ze dat schilderij kent. ‘Uit het boek Julia’s reis; ik vind het een heel mooi schilderij.’ We praten door over Rembrandt en over het boek dat ik niet ken. Rianne vindt dat duidelijk een gebrek in mijn opvoeding. Vol vuur vertelt zij het verhaal van het meisje dat door de kunstgeschiedenis reist en raadt mij vooral aan om het boek eens te lezen. Dat doe ik en een volgende les kom ik er op terug.

Er blijken meer kinderen het boek te hebben gelezen en de plaatjes in dat boek en mijn kalenderplaten te hebben gezien. Zonder dat ik het gepland heb, ontstaat er een levendig gesprek over kunst en musea. Leerlingen komen gewoonlijk in mijn lokaal om te ‘doen’. Als ik een wat langere lesintroductie geef, klinkt er nog weleens de vraag: ‘Kunnen we nu beginnen?’ Vandaag blijft die vraag uit. 'Het moment' is er.

Het moment om mijn kalender van 2011 van de muur de halen nadert ook. Het lamineren is even een vervelende klus, maar ik verheug mij erop de kinderen volgend jaar te laten kennismaken met Hundertwasser.