Column van Liesbeth Kleuver

Enkele maanden geleden zijn de groepen 3-8 op onze school voorzien van digiborden. Geen onderwijsvernieuwing is in de laatste jaren met zoveel enthousiasme binnengehaald. Vanaf nu kunnen alle lessen techniek, biologie, geschiedenis en aardrijkskunde voorzien worden van mooie illustraties en filmpjes. Een tikje jaloers ben ik wel, want de vaklokalen voor muziek en beeldende vorming zijn nog niet voorzien van zo’n mooi bord en welke docenten hebben nou méér behoefte aan een uitgebreide beeld- en geluidsbank dan wij vakleerkrachten?

Ik doe wel mee met de gebruikerscursus en hoor de enthousiaste ervaringen van collega’s aan. Nooit meer rechthoeken, driehoeken, cirkels of klokken tekenen voor een rekenles. Lijnen voor een schrijfles hoef je niet meer te kunnen trekken; sterker nog, met de juiste programma’s hoef je als leerkracht ook niet meer te kunnen schrijven. Voorlezen is een makkie geworden, want nergens krijg je een klas zo stil mee als met een digitaal prentenboek. Tijdens het eten blijven alle kinderen netjes op hun stoel zitten want overblijf-tv staat aan. En de getekende verjaardagsvlag met naam kan worden vervangen door een ‘digi-taart’, waarvan je de kaarsjes ‘echt’ kunt uitblazen.

Als ik zelf de pen pak, valt het toverbord een tikje tegen. Erop tekenen is een teleurstellende ervaring. Het bord mag smart zijn, de pen (‘nee, mevrouw, niet vasthouden als een krijtje, maar in de pengreep’) voelt dom. Een expressieve lijn is moeilijk te maken, omdat drukverschil tussen hard en zacht of snel en langzaam met één en dezelfde puntdikte wordt vertaald. En wat betreft het kleuren… nou ja, niet zeuren. Waarom nog willen tekenen als alle grote meesterwerken met enkele klikken voor je neus kunnen staan? Hoeven we dus niet meer naar het museum, het theater of de bioscoop. Schilderijen, voorstellingen, concerten en films zijn toch via het bord beschikbaar? Lekker goedkoop! Het went griezelig snel…

In december weten collega’s nauwelijks meer hoe ze het ooit zonder digibord hebben gered, want hoe heerlijk is het een kopje koffie te kunnen drinken tijdens het dagelijkse Sinterklaasjournaal? En wat kun je kinderen die stuiteren van de kerststress geweldig drogeren met een Disneyfilm. Ook het strijkorkestje van leerlingen – dat gelukkig nog steeds live (!) de kerstliederen speelt – staat voor een veilige, sfeerverhogende ‘digi-haard.’ Is het niet sneu voor de kleutergroepen dat zij als enige in de school nog steeds zijn aangewezen op zo’n simpele nephaard van beschilderd karton?

Na de vakantie starten we in een ijskoude school, die maar niet echt warm wil worden omdat enkele radiatoren defect blijken. Als juf Marian bibberend aan haar klas vertelt dat de verwarming kapot is, grijpt een kleuter haar hand en zegt: ‘Maar juf, dan zet je toch gewoon de open haard die we met kerst hadden weer neer? Worden we zo weer warm.’ Tja, wie de kracht van verbeelding bezit, heeft aan weinig genoeg!