Youtube-school
Oos is tien en houdt van Youtube. Wanneer hij vast zit met een spel, vraagt hij Youtube om hulp. De filmpjes laten 'm zien wat ik 'm niet kan uitleggen. Ik ben niet zo technisch, ik weet niet eens de namen van de dingen die hij uit elkaar haalt. Youtube wel. Youtube doet het voor tot je het uit je hoofd weet; blijft de namen herhalen tot je ze kunt dromen. Youtube laat zien hoe je kunt cheaten in een Wii-wedstrijdje. Youtube is zijn school na schooltijd.
Internet is verdeeld in een keurig en een wat wilder gedeelte. Ikzelf kom het vaakst in het nette juffengedeelte, over onderwijs en vol tips voor juffen. Youtube daarentegen is een soort wildwest, de hangplek van internetcowboys en copyright outlaws, een broedplaats van rookbomrecepten, vernielingen en happyslapping. Het is de ruige buurt, waarvan ouders niet willen dat hun kind daar op straat speelt.
Als juf zou ik willen dat kinderen rondhingen in juffig internet. Het is daar leuk en fris, vol interessante rekenspellen en prachtige sites over geschiedenis. Maar ik snap best dat dat niet kan. Ik denk dat ze zich daar voelen zoals ik me vroeger voelde in de salon van mijn oma, zittend op de bank. Het groenige behang, waarin ik gezichten probeerde te zien, was nog het meest interessant. Voor tienjarigen is keurig internet net zo uitdagend als oma's behang.
En terwijl ik nog worstel met zijn zelfgekozen leeromgeving, komt Oos met vragen als ''hoe maak ik een filmpje, mag ik een eigen Youtube-account?''. Misschien komt het doordat ik blog, dat hij het belangrijk vindt om iets te zeggen op internet. Misschien heeft hij gewoon behoefte aan een publiek, mensen die erkennen dat hij bestaat en een stem heeft in de wereld. Voor hem is het gewoon de volgende stap: eerst kijken, dan zelf doen. Zo gaat dat in zijn Youtube-school.
Dus nu checkt hij dagelijks vol verwachting hoeveel mensen er hebben gekeken naar zijn filmpje. Ik herken het gevoel: na een nieuwe blogpost kijk ik op de teller hoeveel mensen komen lezen. Het voelt alsof je in een grote zaal iets fluistert en vijftig mensen draaien nieuwsgierig hun hoofd om: vertel eens meer! Iedere kijker is een erkenning dat jouw mening meetelt. Dat je een bijdrage hebt in de wereld.
Mooi, dat je dat gevoel al kunt hebben op je tiende.
|
